Υπάρχει ο μύθος του Αισώπου με τίτλο “Ο Ψεύτης Βοσκός”. Είναι η ιστορία με τον βοσκό που φώναζε συνέχεια “λύκος” μέχρι που κανείς δεν τον πίστευε πια. Κάπως έτσι νιώθω για τη μουσική σήμερα. Κάθε εβδομάδα εμφανίζεται κάτι που διαφημίζεται ως “το καλύτερο πράγμα που έχεις ακούσει” ή “το άλμπουμ της δεκαετίας”. Το ακούμε, το ξεχνάμε και πάμε στο επόμενο. Έχουμε ακούσει τόσες φορές τη φράση που στο τέλος δεν πιστεύουμε κανέναν. Μόνο που, στην περίπτωση του Lux, νομίζω αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω.
Η ίδια η Rosalía είπε κάτι πολύ ειλικρινές μιλώντας στην εκπομπή Popcast των New York Times. Παραδέχτηκε ότι με αυτό το άλμπουμ “ζητάει πολλά από το κοινό της”. Είπε όμως ακόμα μία φράση, στην οποία εγώ στάθηκα παραπάνω: “Όσο περισσότερο ζούμε στην εποχή της ντοπαμίνης, τόσο περισσότερο θέλω να κυνηγήσω το αντίθετο”. Αυτή η πρόθεση από μόνη της είναι αρκετή για να της δώσεις την προσοχή σου. Ζούμε σε μια εποχή που η μουσική καταναλώνεται όπως τα βίντεο στο TikTok, γρήγορα, επιφανειακά, με το δάχτυλο έτοιμο να κάνει swipe. Το Lux είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό.
Ο δίσκος ανοίγει με μια ορχηστρική διάθεση που αμέσως δηλώνει πως κάτι διαφορετικό συμβαίνει εδώ. Η Rosalía συνεργάζεται με τη London Symphony Orchestra και χτίζει κάτι που θυμίζει κινηματογραφική εμπειρία. Ο Guardian έγραψε ότι πρόκειται για μια “τολμηρή δήλωση”, κάτι ανάμεσα στη Björk και τη σύγχρονη συμφωνική pop. Η Washington Post λέει ότι είναι ένα έργο που “απαιτεί ενεργό ακροατή”. Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο: να μη βάλεις το άλμπουμ στο background, αλλά να καθίσεις και να το ακούσεις.
Το Lux λοιπόν δεν είναι εύκολο άλμπουμ. Είναι φτιαγμένο για όσους θέλουν να σταματήσουν για λίγο και να ακούσουν πραγματικά.
Πολλοί θα σταθούν στα headlines, τα οποία σχολιάζουν το ότι η Rosalía τραγουδά σε 13 διαφορετικές γλώσσες ή ότι κάνει ένα πέρασμα προς την κλασική μουσική. Θεωρώ πως όλα αυτά συνθέτουν απλώς το μέσο που χρησιμοποιεί για να μεταφέρει ένα μεγαλύτερο συναίσθημα (η έκφραση που μου έρχεται στο μυαλό είναι: larger than life). Όλα αυτά (οι γλώσσες, οι ενορχηστρώσεις, το μέγεθος του ήχου) συντελούν στο να αποτυπωθεί αυτό το αίσθημα μεγαλοπρέπειας. Είναι σαν να σου δείχνει κάθε λεπτομέρεια σε 3D, να σε βάζει μέσα στην εμπειρία.
Ως μουσικός, με συγκινεί και κάτι ακόμα: το γεγονός ότι, έστω και για λίγο, εγκαταλείπει την τεχνητή ασφάλεια του autotune και του beatmaking. Μου δίνει ελπίδα όταν βλέπω καλλιτέχνες να επιστρέφουν (κι ας είναι προσωρινό) στη φυσική ενέργεια των ανθρώπινων συνόλων. Όχι γιατί είμαι ενάντια στη χρήση των νέων εργαλείων της τεχνολογίας στην μουσική, αλλά γιατί θεωρώ σημαντικό να υπενθυμίζει κάποιος στο κοινό τη δύναμη που κρύβεται πίσω από το συντονισμένο performance ενός ανθρώπινου μουσικού συνόλου.
Το Lux λοιπόν δεν είναι εύκολο άλμπουμ. Δεν είναι φτιαγμένο για το αλγόριθμο ή για playlist. Είναι φτιαγμένο για όσους θέλουν να σταματήσουν για λίγο και να ακούσουν πραγματικά.
Γιατί Υπάρχουμε
