“It’s the most wonderful time of the year” και μιλάω για τις πρώτες κρύες μέρες του Δεκέμβρη, που σκάει το Wrapped και επιτέλους έχουμε την ευκαιρία να δείξουμε στον έξω κόσμο τον μέσα κήπο μας.
Κάθε Wrapped μετράει ως personality trait και θα βοηθούσε πολύ αν π.χ. το μοιραζόμασταν στο πρώτο ραντεβού για να ψυχανεμιστούμε αν θα υπάρξει και δεύτερο.
Όταν το feed μας είναι γεμάτο με reposts, διαφημίσεις και memes, αλλά πουθενά me me me, το Wrapped μοιάζει με μια σπάνια στιγμή αυθεντικότητας (ή παραφροσύνης). Είναι κάτι που όντως αφήνουμε πίσω μας, η παρακαταθήκη μας, το αποτύπωμά μας, το οποίο με περίσσεια υπερηφάνεια μοιραζόμαστε και λέμε: “Δείτε τι άκουγα όλη τη χρονιά, δεν είμαι πάρα πολύ ξεχωριστός;”
Σαν “από μηχανής θεός”, το Wrapped, η γιορτή της επιτήρησης και των big data, μας γεμίζει αυτοπεποίθηση να μη φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας και να δείξουμε τι ασυναρτησίες ακούγαμε όλη την ώρα στ’ ακουστικά. Να αγαπήσουμε τη διαφορετικότητα των ακουσμάτων μας, και να κατέβουμε κι εμείς σ’ αυτό το Pride της Μουσικής, με τα προσωπικά δεδομένα να είναι αυτά που κάνουν παρέλαση στα stories και όχι στη Σταδίου.
“Δείτε τι άκουγα όλη τη χρονιά, δεν είμαι πάρα πολύ ξεχωριστός;”
“Καλά, το δικό μου Wrapped το είδες; Φίλε, εντάξει, είμαι στον κόσμο μου, δεν είμαι σαν τους άλλους εγώ. Ήμουν στο 0,001% των superfans μιας ανύπαρκτης μπάντας από τα Στενά της Μαλάκκα, στη Μαλαισία. Με ευχαρίστησαν και προσωπικά στα μαλαισιανά, Χριστό δεν κατάλαβα.” Είναι η μόνη στιγμή μέσα στη χρονιά που το “περιθωριακό” παρουσιάζεται σαν τρόπαιο. Όσο πιο μακριά από το mainstream, τόσο πιο μοναδικοί νιώθουμε.
Εν τω μεταξύ, έχουμε τον νου μας και τι θα ακούσουμε μέσα στο έτος. Πιάνουμε τον εαυτό μας να λογοκρίνει τις μουσικές μας επιλογές, γιατί “θα χαλάσουν τη μόστρα” της ανασκόπησης, θα καταστρέψουν το τέλειο μουσικό προφίλ, που τόσα χρόνια χτίζαμε και ξαφνικά θα καταρρεύσει επειδή μας χτύπησε το nostalgia με τα άπαντα του Χατζηγιάννη και θα μας βγει ο Μιχαλάκης στους top artists του ’25 από το πουθενά.
“Κοιτάξτε τι ακούω εγώ, κοιτάξτε με τι μουσική ταΐζω τα υπέροχα, καλοσχηματισμένα αυτιά μου, κοιτάξτε με, εμένα κοιτάξτε. Ποιος τη χέζει τη μουσική, παιδιά;” Το Wrapped ταΐζει το εγώ και τη ματαιοδοξία μας να δείξουμε πόσο διαφορετικοί είμαστε, καταλήγοντας στη γλυκιά παραδοξότητα να το κάνουμε όλοι share ταυτόχρονα, δημιουργώντας αναπόφευκτα αυτό το μπουχτιστικό συναίσθημα του “γκώσαμε, όχι άλλο ραπτ”.
Και του χρόνου!
Γιατί Υπάρχουμε
