“Υπάρχουν κάποιοι ανεγκέφαλοι που ήρθαν να συνεχίσουν τη βία έξω από τα δικαστήρια”, είπε με τη χαρακτηριστική του πραότητα, ο Αριστείδης Καμπανός, ο πατέρας του Άλκη, σχολιάζοντας τα επεισόδια μεταξύ οπαδών των δύο αντίπαλων ομάδων της πόλης, έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης, το πρωί της Δευτέρας, λίγο πριν της έναρξη της δίκης σε δεύτερο βαθμό.
Στη δίκη, που τελικά πήρε αναβολή για τον Οκτώβρη του 2026, θα εξεταστούν από το μηδέν οι ποινές των καταδικασθέντων με πιο βαρύ κατηγορητήριο. Το ξημέρωμα της 2ας Φεβρουαρίου του 2022 μας βρήκε με την είδηση της δολοφονίας του 19χρονου Άλκη κοντά στο Χαριλάου. Ως κοινωνία σαστίσαμε, ταραχτήκαμε όλοι, άλλοι έπεσαν από τα σύννεφα, άλλοι θέλησαν να πιστέψουν ότι κάτι θα αλλάξει, άλλοι μουρμούρισαν ότι τίποτα δεν θα γίνει αλλιώς.
Ενάμιση χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 2023, δολοφονήθηκε ο Μιχάλης Κατσουρής έξω από το μεγαλοπρεπές γήπεδο της ΑΕΚ. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, δολοφονείται ο αστυνομικός Γιώργος Λυγγερίδης από ναυτική φωτοβολίδα που εκτοξεύτηκε και καρφώθηκε στο πόδι του, σε επεισόδια έξω από το γήπεδο βόλεϊ του Ολυμπιακού. Χθες, ένας 23χρονος άνδρας έχασε τη ζωή του μετά από μαχαιρώματα σε συμπλοκή στη Χαλκίδα μεταξύ οπαδών διαφορετικών ομάδων.
Σήμερα, ένας 23χρονος άνδρας έχασε τη ζωή του μετά από μαχαιρώματα σε συμπλοκή στη Χαλκίδα.
Κανείς που σκέφτεται σοβαρά δεν γίνεται να πιστέψει ότι αρκεί αποκλειστικά και μόνο η διαφορά στο χρώμα του κασκόλ για να φτάσουμε σε δολοφονία. Αυτό που αναφέρεται ως οπαδική βία είναι ένα φαινόμενο σύνθετο, πολυεπίπεδο και διεπιστημονικό, που δύσκολα διαχωρίζεται από τη βία που κάνει μια κοινωνία να βράζει σε όλα τα επίπεδα.
Θα τα βρεις όλα εδώ σε αυτό το explainer. Δεν τα διαβάζεις πρώτη φορά αυτά. Με κάθε τραγική αφορμή στήνουμε μεγάλες κοινωνιολογικές συζητήσεις -στις οποίες δεν σταματώ να εκπλήσσομαι με κατά τα άλλα λογικούς ανθρώπους που χάνουν την ψυχραιμία τους υποστηρίζοντας ότι οι φίλαθλοι της δικής τους ομάδας είναι Παναγίτσες- , τραβάμε μια ακόμα απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων, στέλνουμε τρεις παραπάνω κλούβες ΜΑΤ έξω από τα γήπεδα, αυστηροποιούμε τις ποινές, καταστέλλουμε χωρίς να προλαμβάνουμε, παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα των νέων μέτρων και πάμε λούπα από την αρχή, μέχρι την επόμενη δολοφονία.
Βάζουμε δηλαδή τσιρότο στον πολυτραυματία και προχωράμε. Αφήνουμε ουσιαστικά έξω τους συλλόγους, τους ιδιοκτήτες, τον πολιτικό κόσμο, τα στρατευμένα μέσα ενημέρωσης, τις εγκληματικές ομάδες που παρεισφρέουν στους οργανωμένους οπαδούς, για να μην μιλήσω για κοινωνικές ανισότητες, ανασφάλεια, ανεργία κ.ο.κ. Οι άλλες χώρες τα κάνουν καλύτερα; Μπα. Δεν είναι ότι καμία έχει στ’ αλήθεια εξαλείψει τη βία εντός, εκτός ή και μακριά από τα γήπεδα.
Θέλω να παραιτηθώ από αυτή τη συζήτηση, δεν με ψήνει να συμμετάσχω σε άλλη μία φιλολογική βραδιά πάνω από το φέρετρο κάποιου νέου ανθρώπου, θέλω να πάρω απόφαση ότι έχασα και ότι δεν θα αλλάξει τίποτα. Να πω ότι φταίει ο διαλυμένος κοινωνικός ιστός, οι κυβερνήσεις και τα συμφέροντα, να μπω στο καβούκι μου και να πάψω να ασχολούμαι, αφού δεν έχω καμία δύναμη να το αντιστρέψω.
Ακόμα κι αν το έκανα, κουβαλώντας βαριά την ενοχή απέναντι στη μάνα του Άλκη και τις μητέρες των άλλων νέων ανθρώπων, η βία είναι παντού, έξω και μέσα στα σπίτια, μέσα στα ζευγάρια και τις οικογένειες, στους χώρους εργασίας, διαπερνά όλα τα επίπεδα της ζωής μας και κατεβαίνει σε ηλικιακές ομάδες με σοκαριστικό τρόπο. Και να θέλεις δηλαδή να κρυφτείς από τη βία, θα σε ξετρυπώσει, θα τη λουστείς και πιθανόν να γίνεις κι εσύ φορέας της.
Δεν είναι άλλοθι, είναι μια αλήθεια για τη βάση μιας γενναίας συζήτησης που αρχίζει από το σπίτι μέχρι το σχολείο, το γήπεδο και τα Υπουργεία.
Γιατί Υπάρχουμε
