Έξι ημέρες μετά το ξημέρωμα που ακόμα κι όσοι ασχολούνται σοβαρά με τη Μέση Ανατολή ως αναλυτές, διεθνολόγοι και δημοσιογράφοι, ξενύχτησαν με την πιθανότητα να απαντήσει το ίδιο βράδυ το Ισραήλ, μοιάζει να έχουμε απομακρυνθεί από το ενδεχόμενο να φτάσουμε στο απροχώρητο μιας παγκόσμιας σύγκρουσης. Η “χλιαρή” ισραηλινή απάντηση δείχνει ότι ίσως τελικά ούτε οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι ήταν αποφασισμένοι για αυτήν.
Από την Κυριακή μέχρι σήμερα, μεσολάβησε καταιγισμός από πληροφορίες, τόσες και τόσο σκόρπιες, που δύσκολα τις συγκρατεί κανείς – πόσω μάλλον τις φιλτράρει και τις επεξεργάζεται.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός B. Netanyahu πιέζεται ασφυκτικά από τους ακροδεξιούς του εταίρους, να κλιμακώσει την κρίση με το Ιράν και να διαλύσει Χαμάς και Γάζα.
Εκτός από τις αναλύσεις για τον Σιδερένιο Θόλο του Ισραήλ και τις υπόγειες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, χρήσιμο για να καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει είναι να έχουμε την εικόνα εντός αυτών των χωρών. Ο παράγοντας του εσωτερικού ακροατηρίου, αν και δεν είναι πάντα κυρίαρχος, συνυπάρχει με τη στρατηγική και τον πόλεμο επιρροής των δυο πλευρών στην περιοχή και τη φιλοδυτική ή όχι προοπτική της.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός B. Netanyahu πιέζεται ασφυκτικά από τους πολεμοχαρείς σύμβουλους του και από τους ακροδεξιούς του εταίρους, να κλιμακώσει την κρίση με το Ιράν και να διαλύσει Χαμάς και Γάζα. Ο επτάψυχος “Μπίμπι” -έχει καταφέρει να υπηρετήσει περισσότερο από οποιονδήποτε πρωθυπουργό στην ιστορία του Ισραήλ- επέζησε παρά τη δίωξη εναντίον του για διαφθορά, εκλογικές ήττες και πολύμηνες τεράστιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, εξαιτίας μιας μεταρρύθμισης της δικαιοσύνης που ήθελε την υποβάθμιση της δύναμης του δικαστικού σώματος.
Μα είναι δυνατόν αυτές οι επίκίνδυνες κρίσεις να εξυπηρετούν λόγους εσωτερικής ανάγκης;
Για να μείνει όρθιος μετά το βαρύ πλήγμα της 7ης Οκτωβρίου, καθώς τον κατηγορούν για σοβαρές αδυναμίες ασφάλειας, αλλά κυριώς για να μην τον “καταπιούν” οι φωνές των συγγενών των ομήρων που τον αποδοκιμάζουν, ο Netanyahu θέλει ένα νέο αφήγημα, μία απάντηση στο Ιράν, έστω και μικρότερης κλίμακας, για να κερδίσει πόντους στο εσωτερικό του, εκτός από τη διεθνή κοινότητα που ήρθε ξανά λίγο πιο κοντά του, μετά την ξεκάθαρη απομάκρυνσή της, από τα τέλη του 2023 και τα χτυπήματα σε αμάχους στη Γάζα.
Μα είναι οι ηγέτες τόσο κυνικοί και εξαρτημένοι από την εξουσία, ώστε να φλερτάρουν με την απόλυτη καταστροφή διακινδυνεύυοντας κι άλλες ανθρώπινες ζωές; Μα είναι δυνατόν αυτές οι επίκίνδυνες κρίσεις να εξυπηρετούν λόγους εσωτερικής ανάγκης;
Ο θάνατος της Μαχσά Αμινί ενώ βρισκόταν υπό κράτηση από την αστυνομία ηθικής πυροδότησε κύμα διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα
Στο Ιράν, από όπου έφυγαν το βράδυ του Σαββάτου τα drone και οι βαλλιστικοί πύραυλοι, σκάνε άλλου τύπου βόμβες στην κοινωνία. Ο θάνατος της Μαχσά Αμινί τον Σεπτέμβριο του 2022, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση από την αστυνομία ηθικής, κατηγορούμενη για παραβίαση του νόμου περί χιτζάμπ, πυροδότησε κύμα διαδηλώσεων σε πόλεις σε όλη τη χώρα με αιτήματα για κοινωνική ελευθερία και πολιτική αλλαγή. Από τότε, οι ιρανικές αρχές πολλαπλασιάζουν τις καταπιεστικές μεθόδους αστυνόμευσης και σκληρής καταπίεσης των Ιρανών γυναικών και κοριτσιών, που αψηφούν τους νόμους περί υποχρεωτικής κάλυψης.
Είναι όμως και κάτι άλλο που πονά τους Ιρανούς, μέρα με τη μέρα περισσότερο. Tο βιοτικό τους επίπεδο, που δεν έχει ανακάμψει στο επίπεδο πριν από τις κυρώσεις Trump το 2018 και ο πληθωρισμός που παραμένει πολύ υψηλός και προκαλεί τεράστια λαϊκή δυσαρέσκεια. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από το Στατιστικό Κέντρο του Ιράν, ο πληθωρισμός κυμαίνεται γύρω στο 40%, όμως η επίθεση του Σαββάτο άλλαξε με το στανιό, την ατζέντα.
Tο Μεσανατολικό δεν προσφέρεται για επιπόλαιη αντιπαράθεση, δεν είναι βατό θέμα για να παίρνεις θέση και να διαλέγεις στρατόπεδο.
Είναι πολύπλοκη η Μέση Ανατολή και δύσκολη να την καταλάβουμε, εκτός και αν την παρατηρήσουμε σε βάθος χρόνων και γεγονότων και βγάλουμε τα μάτια μας διαβάζοντας. Η ταύτιση και το μοναδικό πάθος που μοιάζουν χρήσιμα είναι για όσους/ες υποφέρουν από τις συνέπειες του πολέμου.
Κατά τα άλλα, σε πολιτικό επίπεδο, το Μεσανατολικό δεν προσφέρεται για επιπόλαιη αντιπαράθεση, δεν είναι βατό θέμα για να παίρνεις θέση και να διαλέγεις στρατόπεδο. Διότι, η Μέση Ανατολή είναι από μόνη της πολωμένη, τι να τον κάνει και τον δικό μας καημό;
Γιατί Υπάρχουμε
