Όταν δημοσιευτεί αυτό το άρθρο, εγώ θα έχω ήδη ρυθμίσει το χαριτωμένο Out of Office μήνυμά μου, θα έχω κλείσει το laptop ως laptop δουλειάς και θα το έχω ανοίξει ως προσωπικό, γιατί ένα έχω, και θα έχω βγει σε άδεια, με σκοπό να φέρω εις πέρας ένα ακόμα task, το τελευταίο της σεζόν, και ίσως το πιο απαιτητικό: να κάνω διακοπές.
Αν κάτι με καταπιέζει, είναι ο κοινωνικός καταναγκασμός των καλοκαιρινών διακοπών. Εγώ είμαι χειμερινός τύπος, ξεκουράζομαι με κρύο, κι όμως κάθε καλοκαίρι καλούμαι να συμμετάσχω σε μια εθνική άσκηση ξεσπιτώματος.
Φέτος, νιώθω πως δεν έχω την επιλογή να μην κάνω διακοπές. Όλοι μου λένε ότι πρέπει να ξεκουραστώ. Απ’ τον CEO του fyi: μέχρι τον ΨΥΧ μου. Και φαντάζομαι πως, ενδεχομένως, πιθανότατα, να έχουν κάποιο δίκιο, όσο κι αν με ενοχλεί αυτή η εξέλιξη. Η δυσκολία μου να μπω σε καθεστώς διακοπών έγκειται στο ότι δεν αντιλαμβάνομαι το concept των διακοπών όπως η πλειονότητα.
Για μένα, διακοπές δεν είναι να φύγω απ’ το σπίτι μου και να πάω στα Κουφονήσια, να με βλέπω μετά ανεβασμένο σε video από άλλα ειδησεογραφικά, να ψάχνω, εξαντλημένος απ’ τον λίβα, ένα ελεύθερο τετραγωνικό παραλίας.
Το σώμα μου ξέρει πολύ καλά να κάνει διακοπές. Ο εγκέφαλός μου, πάλι, δυσκολεύεται. Συνεχίζει ακάθεκτος να λειτουργεί σαν να βρίσκεται εν ώρα εργασίας. Δεν ξεκουράζεται, απλώς αλλάζει αντικείμενο υπερανάλυσης.
Θα κάτσει θ’ αξιολογήσει το μέγεθος του χαλικιού, την καθαρότητα της άμμου, θα συγκρίνει τη φετινή άδεια με την περσινή, θα υπολογίσει για χιλιοστή φορά πόσες ημέρες ακόμα απομένουν, θα προβληματιστεί για το αν ξεκουράζομαι αρκετά, θα αγχωθεί. Κι αν αγχωθώ, τι διακοπές είναι αυτές; Μες στο άγχος, αν ήταν, καθόμουν και σπίτι μου.
Ο δικός μου εγκέφαλος μετατρέπει ακόμα και την ξεκούραση σε project.
Ο δικός μου εγκέφαλος μετατρέπει ακόμα και την ξεκούραση σε project: πρέπει να κοιμηθώ πολύ, γιατί στην Αθήνα δεν κοιμάμαι. Πρέπει να διαβάσω τα τρία βιβλία που έφερα, γιατί τι θα πουν οι συγγραφείς; Πρέπει να γράψω το δικό μου βιβλίο τώρα που κάθομαι, αντί να διαβάζω αλλωνών. Πρέπει να μην είμαι στο κινητό, πρέπει να μιλάω με τους φίλους μου, πρέπει να περάσω ποιοτικό χρόνο μαζί τους. Τι πρέπει, τι δεν πρέπει, στιγμή δεν σκέφτηκα.
Δεν μου ‘φτανε που πρέπει να αποδίδω στη δουλειά. Τώρα πρέπει να αποδίδω και στις διακοπές. Όταν μαθαίνεις να ζεις με stress, tasks και deadlines, δύσκολα τα βγάζεις από πάνω σου εν μία νυκτί. Κι όταν σχεδόν τα καταφέρω, αυτή η νύχτα θα είναι, λογικά, και η τελευταία πριν επιστρέψω στην εργατιά.
Πανέτοιμος, φυσικά, για τη συνέντευξη Τύπου με τίτλο “Πώς πέρασα στις διακοπές μου;”.
Θα έχω ήδη προετοιμάσει τις βασικές δηλώσεις: “Ξεκουράστηκα”, “Έφαγα”, “Δεν ήθελα να γυρίσω”. Για τις φήμες που με θέλουν online στο Slack, no comment.
Ένα μυαλό που έχει συνηθίσει να βρίσκεται σε διαρκή πανικό, δεν εκλαμβάνει την ησυχία ως ξεκούραση αλλά ως μια ύποπτη δραστηριότητα. Μόλις δεν έχω κάτι να λύσω, ο εγκέφαλός μου δημιουργεί κάτι. Έχει αστείρευτο επιχειρηματικό πνεύμα.
Ωστόσο, υπάρχει silver lining. Τελευταία προσπαθώ συνειδητά να παρατηρώ τις σκέψεις μου, σαν ένας τρίτος, από μακριά, που βλέπει εμένα σε μια γωνία να κάθομαι και να τις δημιουργώ.
Το κόλπο, τουλάχιστον για μένα, γιατί δεν είμαστε όλοι το ίδιο προβληματικοί, είναι να επιτρέπω στις σκέψεις των διακοπών μου να υπάρχουν χωρίς να πρέπει να καταλήξουν κάπου, χωρίς να χρειαστεί να ανοίξω τα notes και να τις σημειώσω. Να τις αφήνω να περνούν και να φεύγουν. Αυτό, πιστεύω, μπορώ να το κάνω.
Έχουμε πειστεί συλλογικά ότι το overthinking είναι κάτι αρνητικό. Δεν συμφωνώ. Πότε ακριβώς μπαίνει το over μπροστά απ’ το thinking; Από ποια σκέψη και μετά; Από την 3η ή την 23η; Γιατί, αν είναι από την 3η, λυπάμαι, αλλά έχουμε φτάσει σε σημείο να λέμε το thinking overthinking. Από πότε είναι κακό να σκεφτόμαστε; Έλα Παναγία μου.
Ό,τι θέλω θα κάνω.
Διακοπές είμαι.
Γιατί Υπάρχουμε
