“Δεν πουλάει η Ουκρανία”. Αλήθεια τώρα;

Όχι, δεν “πουλάει”. Δεν φέρνει κλικ, δεν φέρνει νούμερα στα δελτία, δεν μας αφορά η συζήτηση για τον πόλεμο που συμπληρώνει σήμερα δυο χρόνια, στα σύνορα της ΕΕ, λίγο παραπάνω από 1000χλμ μακριά από την Αλεξανδρούπολη.  

Το σοκ των πρώτων ημερών, από τις σειρήνες σε όλες τις ουκρανικές πόλεις που ήταν λες και τις ακούγαμε στα αυτιά μας, και από τις εικόνες με τα βομβαρδισμένα σπίτια και νοσοκομεία, υποχώρησε.

Η 24ωρη ροή ειδήσεων στην τηλεόραση και τα ψηφιακά μέσα, έγινε μισή είδηση στο τέλος του δελτίου και αυτό μόνο αν βομβαρδίζεται το Κίεβο. Η αλληλεγγύη προς τα εκατομμύρια των γυναικών με τα μωρά στα χέρια που περνούσαν με περήφανο βλέμμα τα σύνορα προς τις ευρωπαϊκές χώρες, χλώμιασε λίγους μήνες μετά, όταν νιώσαμε τις συνέπειες της ενεργειακής κρίσης στην τσέπη μας.  

Ο “παράγοντας Ουκρανία”, έγινε βραχνάς και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο μεγάλος φταίχτης. Δηλαδή, αν συνθηκολογούσε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και του έδινε το ¼ της χώρας του, προκειμένου ο δικός μας ο λογαριασμός φυσικού αερίου να έρχεται φθηνότερος, θα ήμασταν ευχαριστημένοι;  Σημείωση: Η Ελλάδα είναι δεύτερη μετά την Ουγγαρία σε θετικές απαντήσεις στην απάντηση “Η Ευρώπη πρέπει να πιέσει το Κίεβο να διαπραγματευτεί συμβιβαστική λύση”.  

Στην ειδησεογραφία είναι σχεδόν εξαφανισμένο το θέμα του πολέμου. “Δεν πουλάει, κάπου κούρασε”, ακούγεται στις αίθουσες συσκέψεων στα μέσα ενημέρωσης.

Μα τι πάθαμε δημοσιογράφοι και κοινό;  

Ανοσία λέγεται και είναι εν μέρει η φυσιολογική άμυνα μας απέναντι σε κάτι τόσο σκληρό και απάνθρωπο όπως ο πόλεμος. Η ζωή προχωρά και άλλα θέματα έρχονται στην επικαιρότητα. Έτσι, αρχίζει ο φαύλος κύκλος για το ποιος διαμορφώνει το δημόσιο ενδιαφέρον, το κοινό που ενθουσιάζεται ή βαριέται ή τα μέσα ενημέρωσης με τη θεματολογία τους;  

Καληνύχτα και καλή τύχη, άκρη δεν θα βγάλουμε. Το ίδιο ισχύει και για τις ατελείωτες συζητήσεις για το ποιος από τους εμπλεκόμενους λαούς ή ηγέτες έχει δίκιο και ποιος άδικο. Ας τελειώνουμε και με το επιχείρημα “η ιστορία θα δείξει” · είμαστε όλοι και όλες κομμάτι αυτής της ιστορίας. Τα δεδομένα της ιστορίας που ζούμε είναι ότι έχουμε δυο πολέμους σε εξέλιξη, στην Ουκρανία και στη Γάζα, όπου κάθε μέρα σκοτώνονται άνθρωποι-στρατιώτες, άμαχοι, μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων και δημοσιογράφοι- σαν αυτό να είναι κανονικό. Ούτε κανονικό είναι, ούτε αυτά είναι “βαρετά νέα”.  

Με τους δημοσιογράφους του fyi.news, συζητήσαμε πολύ για τον τρόπο θα χειριζόμασταν την επέτειο των δύο χρόνων, μέχρι να καταλήξουμε σε ένα explainer που μοιάζει με reality check.

Τι έχει συμβεί, πού βρισκόμαστε σε στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο και πόσοι άνθρωποι στον κόσμο επηρεάζονται από ό,τι συμβαίνει. Κι αυτό διότι ως ειδησεογραφικό μέσο , αυτό είναι η δουλειά μας, να ενημερώνουμε τους αναγνώστες και τις αναγνώστριές μας για όσα κρίνουμε σημαντικό να γνωρίζουν, είτε φέρουν κλικ είτε όχι.  

 ΥΓ. Τέτοιες μέρες πριν δυο χρόνια, βρισκόμουν στο Σιρέτ, στα σύνορα της Ουκρανίας με τη Ρουμανία, καλύπτοντας τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση του αιώνα. Στο ballroom ενός ξενοδοχείου που είχε μετατραπεί σε ξενώνα με εκατοντάδες ανθρώπους στρωματσάδα, γνώρισα την Ίνα από Μικολάιβ που βρισκόταν εκεί με τη τρίχρονη κόρη της. Στο τέλος της συνέντευξής της, μου είπε, υψώνοντας λίγο τη μέχρι τότε ήρεμη φωνή της : “Να μην σταματήσεις να λες τις ιστορίες μας, μην αφήσεις να μας ξεχάσουν”. Τότε λίγα είχα καταλάβει για το αληθινό νόημα της παράκλησής της. Τώρα, όμως, καταλαβαίνω ότι απλώς φοβόταν τη στιγμή που η Ουκρανία “δεν θα πουλάει” πια.