Συνάντησα τη Gisèle Pelicot τυχαία στο Παρίσι κι ενώ αυτό δεν είναι μια δημοσιογραφική επιτυχία, είναι μια τυχερή στιγμή σε προσωπικό επίπεδο, διότι είχα την απίθανη ευκαιρία να την ευχαριστήσω από κοντά κοιτάζοντάς την. Η γυναίκα αυτή που είναι για μένα μια σούπερ ηρωίδα, με κοιτούσε με έκπληξη αλλά και συμπάθεια, κρατώντας μου τα χέρια όσο της έλεγα ότι τη θαυμάζουμε και την ευγνωμονούμε για όλα όσα έκανε για όλες μας και όλους μας.
Η Gisèle Pelicot έως το 2020 ήταν μια κανονική γυναίκα, μητέρα και γιαγιά, που ζούσε με τον σύζυγό της στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία, το οποίο επέλεξαν ως καταφύγιο της ζωής τους μετά τη συνταξιοδότησή τους. Είχε φίλους, κοινωνική ζωή, ταξίδευε στο Παρίσι για να βλέπει τα εγγόνια τους, τα οποία το καλοκαίρι υποδεχόταν με μεγάλη χαρά στο σπίτι στη Μαζάν, καμαρώνοντας τα να κάνουν ασταμάτητες βουτιές στην πισίνα που είχαν στον κήπο. Ο σύζυγός της επί 50 χρόνια, τη φρόντιζε, ήταν δοτικός, ευγενικός και περιποιητικός μαζί της αλλά και με τους φίλους τους, τους οποίους συχνά καλούσαν σπίτι για φαγητό. Μια ζωή από διαφήμιση για silver economy. Μέχρι την ημέρα που της αποκάλυψαν οι αστυνομικοί τον Νοέμβριο του 2020, όσα δεν χωρούν σε ανθρώπινο μυαλό.
Επί 10 χρόνια, ο σύζυγός της τη νάρκωνε ερήμην της, τη βίαζε και οργάνωσε και βιντεοσκόπησε πάνω από 200 βιασμούς της, από περίπου 70 άνδρες, αν και οι ταυτοποιημένοι είναι 50.
Τότε, αυτή η κανονική γυναίκα είδε τη ζωή της και την οικογένειά της να διαλύεται. Διαλυμένη προχώρησε, πέρασε την ανακριτική διαδικασία, διάβασε τις καταθέσεις των κατηγορουμένων, είδε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία. Στη συνέντευξή της στο γαλλικό περιοδικό ΕLLE του Φεβρουαρίου, μιλάει για την ημέρα που αποφάσισε να δει τα βίντεο. Λίγους μήνες πριν τη δίκη, αποφάσισε ότι δεν ήθελε να γίνει κεκλεισμένων των θυρών, άρα έπρεπε να δει τις σκηνές του μαρτυρίου της μόνη της ώστε να μην την ισοπεδώσουν στην αίθουσα του δικαστηρίου. Έξω από την αίθουσα, από την αρχή της δίκης τον Σεπτέμβριο του 2024, εκατοντάδες γυναίκες κάθε μέρα σχημάτιζαν μια ασπίδα γύρω της. Μετά από μια μακρά δίκη, στα τέλη Δεκεμβρίου του 2024, ο Pelicot καταδικάστηκε (σε 20 χρόνια κάθειρξη) και κρίθηκαν ένοχοι και οι υπόλοιποι 50 κατηγορούμενοι/βιαστές. Οι γυναίκες έξω από το δικαστήριο και σε ολόκληρο τον κόσμο ανέπνευσαν καθαρό αέρα.
“Όσο περισσότερο διαδιδόταν η ιστορία τόσο περισσότερο ακουγόταν ότι δεν θα μπορούσα να είμαι εντελώς παθητική… Η γυναίκα δεν θα μπορούσε να είναι εντελώς αθώα”.
Δεν είναι κοπανιστός ο αέρας που αναπνεύσαμε, διότι χάρη στη δύναμη και το θάρρος της Gisèle Pelicot, άρα και της διάστασης που πήρε η υπόθεση, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε πριν λίγους μήνες την αλλαγή του ορισμού του βιασμού, ώστε το σεξ χωρίς συναίνεση να θεωρείται βιασμός, ενώ η χώρα κινείται επίσης προς τη νομική κατάργηση της έννοιας των “συζυγικών καθηκόντων” (devoir conjugal) για να βάλει φρένο στους βιασμούς εντός γάμου, ξεκαθαρίζοντας ότι ο γάμος δεν συνεπάγεται σεξουαλική υποχρέωση.
Η κ. Pelicot επέζησε των βιασμών αλλά και της νοσηρής και δηλητηριώδους αμφισβήτησης και καχυποψίας που δέχονται τα θύματα κακοποίησης. Στο βιβλίο* της, που κυκλοφόρησε στις 17.02, γράφει: “Όσο περισσότερο διαδιδόταν η ιστορία τόσο περισσότερο ακουγόταν ότι δεν θα μπορούσα να είμαι εντελώς παθητική… Η γυναίκα δεν θα μπορούσε να είναι εντελώς αθώα”. Αν αυτή η γυναίκα -που είχε χιλιάδες βίντεο και φωτογραφίες που αποδείκνυαν την ενοχή των βιαστών της, αμφισβητείται, ξέρουμε όλοι την ντροπή με την οποία φορτώνονται οι γυναίκες που καταγγέλλουν βιασμό, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχουν τόσο ατράνταχτα στοιχεία και παλεύουν στα αστυνομικά τμήματα και τις δικαστικές αίθουσες να αποδείξουν την κακοποίησή τους.
Με τη φράση της, που έχει γίνει παγκόσμιο σύνθημα, την αποχαιρέτησα πάνω στην Pont des Arts, αφότου της είπα ότι την περιμένουμε όλες μας στην Ελλάδα. “Εσείς, κυρία Pelicot, κάνατε τη ντροπή να αλλάξει στρατόπεδο”.
Όση αμηχανία κι αν μου προκαλεί η Ημέρα της Γυναίκας και ειδικά οι διάφοροι τρόποι που “γιορτάζεται”, πηγαίνω πίσω σε εκείνες που επέτρεψαν σε εμάς σήμερα να συζητάμε και να παλεύουμε και βρίσκω ξανά μέσα μου το νόημα της ημέρας. Η Gisèle Pelicot ανήκει ήδη σε αυτήν την κατηγορία γυναικών.
*Tο βιβλίο της κυκλοφορεί στα γαλλικά από τις εκδόσεις Flammarion με τίτλο “Et la joie de vivre” και στα ελληνικά με τίτλο “Ύμνος στη ζωή” από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Γιατί Υπάρχουμε
