Τον όρο γυναικοκτονία τον μάθαμε, τον καταλάβαμε, τον αφομοιώσαμε, τον συζητήσαμε σε πάνελ τηλεοπτικά και μη, τον ανεβάσαμε σε στόρι και σε ποστ πολλές φορές.
Ναι, μπράβο μας, και;
Θα συνεχίσουμε να τα κάνουμε όλα αυτά, μέχρι να ξυπνήσουμε με την είδηση ότι έγινε άλλη μία γυναικοκτονία, κυριολεκτικά μέσα σε ένα αστυνομικό τμήμα, και όχι έξω από το φυλάκιο, όπως έγινε χθες το βράδυ στους Αγίους Αναργύρους, όσο το θύμα μιλούσε με το 100 για να βρει περιπολικό να τη συνοδεύσει στο σπίτι της, διότι είχε μετρήσει σωστά δυστυχώς τον κίνδυνο.
Όταν προτρέπουμε μια γυναίκα να ζητήσει βοήθεια από την αστυνομία, τη στιγμή που φοβάται ότι θα είναι η “επόμενη”, δεν γίνεται να αποτυγχάνουμε. Απλώς, δεν γίνεται.
Δεν ακούσαμε τον συναγερμό από τη γυναικοκτονία στη Σαλαμίνα, τον περασμένο Δεκέμβριο. Τότε μια 43χρονη, πήγε άσχημα χτυπημένη στο Α.Τ. για να βρει καταφύγιο και να κάνει καταγγελία και οι αστυνομικοί τη συμβούλευσαν να κατεβάσει στο κινητό της το panic button, όμως δεν πρόλαβε και τελικά τη δολοφόνησε ο σύντροφός της. Είχε γίνει ολοφάνερο το κενό στη γνώση, τις αρμοδιότητες και τη συνεργασία μεταξύ των Αρχών.
Διότι, όταν προτρέπουμε μια γυναίκα να ζητήσει βοήθεια από την αστυνομία, τη στιγμή που φοβάται ότι θα είναι η “επόμενη”, όταν της υποσχόμαστε ότι θα έχει την προσοχή και την φροντίδα από το κράτος, το οποίο έχει χρέος καταρχάς να προστατεύσει τη ζωή της, δεν γίνεται να αποτυγχάνουμε. Απλώς, δεν γίνεται.
Ας παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε, ότι, αν και τα σχεδιάσαμε σωστά, στην πράξη δεν λειτουργούν και δεν έχουμε εκπαιδευμένα στελέχη να τα εφαρμόσουν.
Διαβάζω εδώ (για τις 73 επιτελικές Υπηρεσίες Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας, τα 18 Γραφεία Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας, για τις νέες δομές φιλοξενίας για τα θύματα, βλέπω τις καμπάνιες με τις γραμμές SOS στις στάσεις του μετρό.
Δεν ακυρώνονται όλα όσαν έχουν γίνει από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς για την ενημέρωση και την πρόληψη των γυναικοκτονιών, όμως ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ, είναι ξεκάθαρο το μήνυμα. Ας παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε, ότι, αν και τα σχεδιάσαμε σωστά, στην πράξη δεν λειτουργούν και δεν έχουμε εκπαιδευμένα στελέχη να τα εφαρμόσουν.
Όπως και στη χθεσινή γυναικοκτονία, κάποιες από τις γυναίκες έχουν μηνύσει τους θύτες στο παρελθόν για έμφυλη βία, κάποιες έχουν ζητήσει βοήθεια από Αρχές σε παλαιότερα περιστατικά βίας. Αυτά τα data τα βλέπει κανείς, τα αξιολογεί ώστε να χτυπά εγκαίρως το καμπανάκι;
Στην Αργεντινή, από το 2015, οι δρόμοι κάθε εβδομάδα, γεμίζουν με χιλιάδες διαδηλωτές που φωνάζουν ειρηνικά για να πιέσουν για μέτρα πρόληψης. Εδώ γεμίζουμε μόνο timeline.
Μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου του 2024, είχαν ήδη γίνει στην Ελλάδα, 5 γυναικοκτονίες, σύμφωνα με το Μεσογειακό Ινστιτούτο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας, που μελετά σε βάθος τα φαινόμενα έμφυλης βίας και το οποίο διαπιστώνει αύξηση σε όλες τις μορφές βίας κατά των γυναικών στη χώρα μας.
Όχι, δεν είμαστε Αργεντινή όπου έχουν γίνει στο ίδιο διάστημα 61 γυναικοκτονίες, αλλά εκεί από το 2015 και τη δημιουργία του κινήματος “Ούτε μια λιγότερη”, οι δρόμοι κάθε εβδομάδα, γεμίζουν με χιλιάδες διαδηλωτές που φωνάζουν ειρηνικά για να πιέσουν για μέτρα πρόληψης. Εδώ γεμίζουμε μόνο timeline, όχι δρόμους.
Και τι να κάνουμε, θα μου πείτε.
Να ενημερωθούμε αναλυτικά για το φαινόμενο, όχι από τις φρικιαστικές λεπτομέρειες της δολοφονίας, αλλά από τις έρευνες και τις προτάσεις των σπουδαίων οργανώσεων και κέντρων που ασχολούνται με την έμφυλη βία. Να μάθουμε για αρχή, για ποιο πράγμα να διαμαρτυρηθούμε και τι να διεκδικήσουμε, πρώτα οnline και μετά στον δρόμο.
