Η ζωή στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας – Αλήθειες και ψέματα για τα έργα ανάπλασης

“Εδώ είναι το σπίτι μου, εδώ είναι η γειτονιά μου και οι άνθρωποί μου. Όταν πεθάνω εδώ θέλω να με θάψετε”, λέει γελώντας η Σύλβια καθισμένη στον καναπέ του διαμερίσματος, όπου στεγάζεται η Γυναικεία Δομή της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Ήρθε από τη Βουλγαρία το 2003 αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Αν και δυσκολεύτηκε πολύ τον πρώτο καιρό, κατάφερε να σταθεί στα πόδια της και να χτίσει μια “φυσιολογική ζωή”. Στα χρόνια της βαθιάς κρίσης όμως, έχασε τα πάντα και κινδύνεψε να μείνει στον δρόμο με τον άντρα και τα δύο της παιδιά.

Χτύπησε για πρώτη φορά την πόρτα της Κοινότητας τον Μάιο του 2016, σε μια πολύ δύσκολη για εκείνη συγκυρία.

“Είχα χάσει τη δουλειά μου και δεν είχα χρήματα για ενοίκιο. Δυσκολευόμασταν πολύ με τον άντρα μου, ενώ το ένα μας παιδί ήταν άρρωστο στο νοσοκομείο. Μείναμε χωρίς σπίτι, μέχρι που μια φίλη μου είπε να έρθω και να ζητήσω στέγη εδώ”, θυμάται η Σύλβια.

“Τον πρώτο καιρό έκλαιγα όλη μέρα. Δεν ήξερα κανέναν. Σιγά σιγά όμως αρχίσαμε να ανοιγόμαστε και να γνωρίζουμε κόσμο από τη γειτονιά. Με βοήθησαν να γράψω τα παιδιά στο σχολείο και ανέλαβαν να τα διαβάσουν. Δεν μίλαγα καλά ελληνικά, οπότε μαζί μ’ αυτά μάθαινα κι εγώ τη γλώσσα”, συνεχίζει.

Η Σύλβια ξαναστάθηκε στα πόδια της, βρήκε δουλειά και μαζί με τον άντρα της μεγαλώνουν τα παιδιά τους σε μία γειτονιά αλλιώτικη.

Σε μια γειτονιά που συμβιώνουν αρμονικά πάνω από 400 άνθρωποι, ανάμεσά τους και περίπου 50 παιδιά, τόσο ελληνικής καταγωγής όσο και 27 διαφορετικών εθνικοτήτων και οι οποίοι εδώ και 16 χρόνια έχουν δώσει ζωή στα παρατημένα -για δεκαετίες από το ελληνικό δημόσιο- κτίρια των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Σε μια γειτονιά που λειτουργεί με όρους άμεσης δημοκρατίας, αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας.

Σε μια γειτονιά όμως, που βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο της εκκένωσης, καθώς η Περιφέρεια Αττικής έχει εξαγγείλει ένα ελλιπές σχέδιο για την ανάπλασή τους.

Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας χτίστηκαν σταδιακά την περίοδο 1933-1936, για να στεγάσουν ελάχιστους από τους περίπου 1,5 εκατομμύρια πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Πρόκειται για ένα συγκρότημα 8 πολυκατοικιών και 228 διαμερισμάτων, των 50-55 τετραγωνικών μέτρων. Αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά έργα (σε ρυθμό Bauhaus) του 20ού αιώνα στην Ελλάδα και κατασκευάστηκαν από τον πολιτικό μηχανικό Δημήτριο Κυριακό και τον αρχιτέκτονα Κίμωνα Λάσκαρι.

Τα -πρωτοποριακά για την εποχή τους- διαμερίσματα αγοράστηκαν με ευνοϊκούς όρους από οικογένειες Μικρασιατών και Ποντίων έπειτα από κλήρωση. Το 1944, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, έγιναν πεδίο μάχης μεταξύ των βρετανικών και ελληνικών κυβερνητικών δυνάμεων και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, όπως φαίνεται από τα σημάδια από σφαίρες στους τοίχους. Τα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κάτοικοι άρχισαν να εγκαταλείπουν τις προσφυγικές πολυκατοικίες.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ανακοινώθηκε το από την κυβέρνηση γκρέμισμά τους, αλλά η επιμονή 51 ιδιοκτητών, καθώς και επιστημόνων, αρχιτεκτόνων κ.α. οδήγησε το 2003 στην ανακήρυξη των δύο πρώτων πολυκατοικιών ως διατηρητέων και το 2009 των υπολοίπων έξι.

Σε αυτά τα χρόνια, υπό την πίεση της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, κάποιοι ιδιοκτήτες πούλησαν στο Δημόσιο τα διαμερίσματά τους, ενώ άλλα τελικά απαλλοτριώθηκαν. Τα 177 από τα 228 διαμερίσματα πέρασαν στο Δημόσιο και άδειασαν.

Το 2014, το Δημόσιο μεταβίβασε τα διαμερίσματα στο ΤΑΙΠΕΔ, αυτό με τη σειρά του τα παρέδωσε το 2016 στην Περιφέρεια Αττικής και το 2018 εκκίνησε μέσω της “Ανάπλασης Αθήνας” μία προσπάθεια για την επισκευή τους, που όμως δεν προχώρησε.

Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε τελείως το 2019-2023 και επανήλθε από τη σημερινή περιφερειακή αρχή.

Εκτός από τα 51 διαμερίσματα τα οποία κατοικούνταν είτε από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες είτε ενοικιάζονταν, τα υπόλοιπα 177 παρέμεναν άδεια και εγκαταλελειμμένα.

Άνθρωποι με ανάγκη για στέγη κατέλαβαν ορισμένα εξ αυτών και το 2010 συλλογικοποιήθηκαν ώστε να αντιμετωπίσουν από κοινού τα προβλήματά τους, με μεγαλύτερο αυτό των εμπόρων ναρκωτικών, οι οποίοι είχαν μετατρέψει μερικά διαμερίσματα σε εργαστήρια παρασκευής ναρκωτικών, ένα μόλις οικοδομικό τετράγωνο μακριά από τη ΓΑΔΑ.

“Καταφέραμε να εκδιώξουμε τις ναρκομαφίες μετά από πολύ μεγάλο αγώνα”, λέει στο fyi.news η Βαλεντίνη, κάτοικος των Προσφυγικών και μέλος της Συνέλευσης των Κατειλημμένων Προσφυγικών. “Να ξέρεις όμως ότι ο αγώνας μας αυτός δεν έχει τελειώσει”, συμπληρώνει.

Στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ (βρίσκεται στην πίσω πλευρά των Προσφυγικών) στεγάζεται μονάδα του ΟΚΑΝΑ, έξω από την οποία μαφίες αποπειρώνται συχνά να κάνουν διακίνηση.

“Η συγκεκριμένη είναι η μόνη μονάδα έξω από την οποία δεν γίνεται διακίνηση, ούτε εκμετάλλευση των χορηγούμενων γιατί περιφρουρούμε τη γειτονιά και δεν επιτρέπουμε να πάρουν χώρο οι μαφίες”, τονίζει.

“Για τα άτομα που είναι χρήστες ουσιών, υπάρχει η Δομή Υγείας της Κοινότητας, η οποία σε συνεργασία με δομές του 18άνω, ψυχιάτρους και ψυχολόγους, πλαισιώνουν από κοινού τη διαδικασία γύρω από την απεξάρτησή τους”, εξηγεί.

Η Δομή Υγείας είναι μία από 22 αυτοοργανωμένες δομές που λειτουργούν αυτή τη στιγμή εντός της κοινότητας και οι οποίες καλύπτουν σε μεγάλο βαθμό τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων και της ευρύτερης γειτονιάς.

Μεταξύ αυτών είναι η Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης μαζί με τον Αυτοοργανωμένο Βρεφονηπιακό Σταθμό, η Δομή Βιβλιοθήκης, η Δομή Σινεμά, η Δομή Λογιστικού Τροφίμων, η Δομή Ρούχων, η Δομή Αποθήκης (με έπιπλα και συσκευές), καθώς και η Δομή Σκίπινγκ, που συλλέγει προϊόντα από λαϊκές αγορές.

Υπάρχουν επίσης αυτοοργανωμένος φούρνος “Berkin Elvan”, η Δομή Τεχνικών Εργασιών (που συντηρεί και ανακαινίζει τα κτίρια) αλλά και η Ομάδα Αλληλεγγύης Αστέγων, που αξιοποιεί τις υποδομές της κοινότητας για τη σίτιση δεκάδων ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας.

Το 2019, δημιουργήθηκε και μια από τις πολύ σημαντικές δομές, της οποίας ο ρόλος είναι πολύ σημαντικός για τη λειτουργία του καταστατικού πλαισίου της Κοινότητας.

“Ήταν η “Γυναικεία Δομή”,
με στόχο την ενδυνάμωση των γυναικών και θηλυκοτήτων της γειτονιάς και τη συλλογικοποίηση, σε όλη την κοινότητα, της ευθύνης για την αντιμετώπιση πατριαρχικών, εξουσιαστικών και ανταγωνιστικών συμπεριφορών που όλοι/ες φέρουμε έχοντας μεγαλώσει εντός του ίδιου καταπιεστικού συστήματος” εξηγεί η Ευαγγελία, κάτοικος των Προσφυγικών και μέλος της Συνέλευσης.

“Ξεκινήσαμε ως Γυναικείο Καφέ, δηλαδή ως μια συνάντηση όλων των γυναικών της γειτονιάς με σκοπό να γνωριστούμε μεταξύ μας. Ήμασταν πολλές, από κάθε γωνιά του πλανήτη, που παρά τις διαφορές μας είχαμε πολλά κοινά προβλήματα και βιώματα. Αυτό αποτέλεσε τη βάση της συλλογικοποίησής μας, που στη συνέχεια εξελίχθηκε με την εμπιστοσύνη σε συντροφικότητα” συνεχίζει.

“Ανάμεσα σε αυτές τις 22 δομές είναι και μια η οποία ενοχλεί ιδιαίτερα την Περιφέρεια Αττικής”, λέει η Βαλεντίνη, εξηγώντας ότι η υπόσχεση περί δημιουργίας ξενώνων για τους συνοδούς ασθενών του νοσοκομείου ο Άγιος Σάββας λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος που σκοπό έχει να χειραγωγήσει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας ώστε να νομιμοποιηθεί κοινωνικά η εκκένωση που επιχειρείται από το κράτος.

“Στα Προσφυγικά υπάρχουν ήδη δύο διαμερίσματα για τη φιλοξενία θεραπευόμενων και συνοδών, τα οποία έχουν ανακατασκευάσει οι ίδιοι οι κάτοικοι και λειτουργούν σε συνεργασία με μέλη του Συλλόγου Εργαζομένων του Αγίου Σάββα και μπορούν να φιλοξενήσουν μέχρι και 4 οικογένειες. Μάλιστα στο σχέδιο της Περιφέρειας υπάρχει πρόβλεψη μόνο για τη φιλοξενία των συνοδών και όχι των θεραπευόμενων”, προσθέτει.

“Αν το κράτος νοιάζονταν πραγματικά για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους, θα μπορούσε να μετατρέψει σε ξενώνες κάποια από τα πολλά ακίνητα που βρίσκονται γύρω από το νοσοκομείο και είναι ιδιοκτησίας της εκκλησίας, η οποία συμμετέχει και στο Διοικητικό Συμβούλιο του νοσοκομείου”, επισημαίνει.

Σύμφωνα με την Περιφέρεια, στόχος της ανάπλασης των Προσφυγικών είναι η επισκευή και η αποκατάσταση όλων των κτιρίων, τα οποία εκτός από ξενώνες συγγενών και ασθενών, θα διατεθούν για κοινωνική κατοικία σε όσους τη δικαιούνται.

“Όπως συμβαίνει με τους ξενώνες, έτσι και με τις κοινωνικές κατοικίες, η Περιφέρεια αποσιωπεί σκοπίμως ότι τα Προσφυγικά λειτουργούν υπό αυτό το καθεστώς εδώ και δεκαετίες, και μάλιστα είναι οι μόνες ουσιαστικά που υπάρχουν στην Ελλάδα. Εδώ μένουν άνθρωποι από πολλές ευάλωτες ομάδες, όπως ηλικιωμένοι, ασθενείς, άστεγοι, άνθρωποι με ψυχικό πόνο, πρόσφυγες, μετανάστες, μονογονεϊκές οικογένειες, παιδιά”, λέει η Ευαγγελία.

Αν και σε πρόσφατο βίντεο με τίτλο “9 Ψέματα και αλήθειες για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας”, ο Περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαρδαλιάς μίλησε για “μετατροπή τους σε κοινωνικές κατοικίες”, στην ιστοσελίδα www.espa.gr, όπου καταγράφεται λεπτομερώς το πρόγραμμα “Αττική 2021-2027” στο οποίο εντάσσονται και τα σχέδια ανάπλασης των Προσφυγικών, ύψους 12 εκατομμυρίων ευρώ, η διατύπωση είναι διαφορετική.

Όπως διαβάζουμε στο κεφάλαιο “Προτεραιότητα 4Γ 12,0 εκατ. ευρώ (ΕΤΠΑ)” για τα Προσφυγικά, το έργο της ανάπλασης περιγράφεται ως: “Προώθηση της πρόσβασης σε οικονομικά προσιτή και βιώσιμη στέγαση μέσα από την ανακαίνιση και ενεργειακή αναβάθμιση υφιστάμενου κτιριακού αποθέματος της περιφέρειας”, ενώ λίγο παρακάτω αναφέρει πως θα μετατραπούν “σε σύγχρονες κατοικίες κοινωνικού χαρακτήρα”.

“Ο όρος ‘κοινωνική κατοικία’ έχει αντικατασταθεί πλέον από τον όρο ‘οικονομικά προσιτή και βιώσιμη στέγαση κοινωνικού χαρακτήρα'”, επισημαίνει η Ευαγγελία. “Προσιτή για ποιους και με ποιους όρους;”, αναρωτιέται.

“Είναι ξεκάθαρο πως το κράτος θέλει να εκμεταλλευτεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά φιλέτα στο κέντρο της Αθήνας”, λέει.

Για πολύ καιρό το μεγαλύτερο επιχείρημα της Περιφέρειας ήταν ότι το σχέδιο αστικής ανάπλασης θα χρηματοδοτηθεί με εκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκούς πόρους.

Μάλιστα, στις αρχές Μαΐου ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Νίκος Παπαθανάσης ανακοίνωσε την έναρξη υλοποίησης της δράσης ανάπλασης τμήματος του συγκροτήματος των Προσφυγικών.

Όπως ανέφερε η δράση είναι συνολικού προϋπολογισμού 12 εκατομμυρίων ευρώ, και η πρώτη φάση της περιλαμβάνει την αξιοποίηση και ανακατασκευή τεσσάρων εκ των οκτώ προσφυγικών πολυκατοικιών, που αποτελούν ιδιοκτησία της Περιφέρειας Αττικής.

Τα 12 εκατομμύρια για την ανάπλαση των προσφυγικών εντάσσονται στο πρόγραμμα “Αττική 2021-2027”, συνολικού προϋπολογισμού Δημόσιας Δαπάνης: 1.590.045.495 ευρώ, εκ των οποίων 808.497.748 ευρώ είναι η συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 781.547.747 ευρώ είναι η Εθνική συμμετοχή.

Στο κεφάλαιο “Προτεραιότητα 4Γ 12,0 εκατ. ευρώ (ΕΤΠΑ)”, όπως διαβάζουμε στο www.espa.gr τα 12 εκατομμύρια αποδίδονται εξ’ ολοκλήρου στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ).

Η ευρωβουλευτής της “Πλεύσης Ελευθερίας”, Μαρία Ζαχαρία κατέθεσε πρόσφατα ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με τη σχεδιαζόμενη χρηματοδότηση του έργου αποκατάστασης των Προσφυγικών από το ΕΣΠΑ 2021-2027. Η απάντηση της Επιτροπής όμως “άδειασε” την Περιφέρεια:

“Σύμφωνα με την ενημέρωση των ελληνικών αρχών, μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμη προκηρυχθεί πρόσκληση για την ένταξη του έργου στο Περιφερειακό Πρόγραμμα ‘Αττική’ και, κατά συνέπεια, δεν έχει υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή φάκελος του συγκεκριμένου έργου προς αξιολόγηση”.

Επίσης, επισημαίνει ότι:

“Κανένα έργο που χρηματοδοτείται από τα Ταμεία Συνοχής δεν μπορεί να οδηγεί στον διαχωρισμό, την απομόνωση ή τον αποκλεισμό ευάλωτων ομάδων. Αντίθετα, οι στεγαστικές παρεμβάσεις οφείλουν να υπηρετούν την κοινωνική ένταξη, να προωθούν κοινωνικά μεικτές κοινότητες και να σέβονται πλήρως τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης”.

“Η Κομισιόν όχι μόνο ξεσκέπασε τα ψέματα της Περιφέρειας και της κυβέρνησης, αλλά ξεκαθάρισε πως, τα όποια ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν θα πρέπει να στηρίζουν δράσεις οι οποίες συμβάλλουν στον διαχωρισμό, την απομόνωση ή τον αποκλεισμό ευάλωτων ομάδων”, τονίζει η Βαλεντίνη.

Και ενώ τα χρήματα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης ουσιαστικά δεν υπάρχουν, οι κάτοικοι ζητούν τα έργα αποκατάστασης των Προσφυγικών να γίνουν από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία “Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.” με δικά τους έξοδα, χωρίς τη χρήση δημοσίου χρήματος.

“Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι η Κοινότητα δεν διεκδικεί την ιδιοκτησία των κατοικιών. Η Κοινότητα αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως φιλοξενούμενη αυτών των ιστορικών κτιρίων και τα αντιμετωπίζει με σεβασμό. Εξάλλου, με δική μας ευθύνη και προσωπική δουλειά έχουν κρατηθεί εκ των έσω τόσα χρόνια, παρόλο που το κράτος έχει κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια να εγκαταλειφθούν”, λέει η Βαλεντίνη.

“Όσο κι αν θέλουν να τα παρουσιάζουν ετοιμόρροπα, είναι απολύτως ανθεκτικά και έχουν αντέξει όλους τους σεισμούς της Αθήνας των τελευταίων δεκαετιών λόγω της εξαιρετικής τους κατασκευής, αλλά και των εργασιών της Τεχνικής Δομής των Προσφυγικών”, προσθέτει η Ευαγγελία.

Ωστόσο, τα κτίρια προφανώς χρειάζονται εξωτερική συντήρηση.

“Μία μελέτη που κατατέθηκε το 2019 προέβλεπε άγρια επέμβαση πάνω στα κτίρια και τη μετατροπή κάποιων εξ αυτών σε μουσεία, γεγονός που θα αύξανε την επισκεψιμότητά τους και συνεπώς η αλλαγή χρήσης θα αύξανε την επικινδυνότητα στη στατικότητά τους”, συνεχίζει η Βαλεντίνη.

“Αυτό που λέμε ως κοινότητα και συμφωνούν όλοι οι αρχιτέκτονες και οι πολιτικοί μηχανικοί που έχουν πλαισιώσει το εγχείρημα τα τελευταία 2-3 χρόνια είναι ότι οι επεμβάσεις συντήρησης πρέπει να είναι ήπιες, όπως ακριβώς αντιστοιχεί στα ιστορικά νεότερα μνημεία. Και οι επεμβάσεις που χρειάζεται να γίνουν, μπορούν να γίνουν από εμάς με πολύ λιγότερα χρήματα και προσωπική εργασία”, λέει.

Υπό την απειλή άμεσης εκκένωσης της γειτονιάς, ο κάτοικος των Προσφυγικών Αριστοτέλης Χαντζής ξεκίνησε απεργία πείνας στις 5 Φεβρουαρίου 2026 με τρία αιτήματα: άμεση ακύρωση της σύμβασης, παραμονή όλων των κατοίκων στα Προσφυγικά και εγγυήσεις για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την ΑΜΚΕ και όχι από το δημόσιο.

Τη 1η Μαΐου, την συμμετοχή της στην απεργία πείνας ανακοίνωσε και η Σουζόν Ντοπάν, επίσης κάτοικος Προσφυγικών.

Στις 24 Ιουνίου ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων κάλεσε την Περιφέρεια σε “διακοπή υλοποίησης της σύμβασης” και την κοινότητα των Προσφυγικών σε αναστολή των απεργιών πείνας. Η Κοινότητα αποδέχθηκε το κάλεσμα και έτσι οι δύο κάτοικοι σταμάτησαν την απεργία πείνας.

Λόγω της μακράς απεργίας πείνας (140 ημέρες), ο Αριστοτέλης Χαντζής συνεχίζει να νοσηλεύεται σε πολύ κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού, με τη ζωή να κρέμεται από μία κλωστή.

“Η απεργία του Αρίστου είναι αυτή που έδωσε μεγάλη ορατότητα στην Κοινότητα”, λέει η Βαλεντίνη. ” Μέσα σε τρεις εβδομάδες από την ώρα που ξεκίνησε κάναμε και την πρώτη μας πορεία με πάνω από 5.000 άτομα, ενώ έκτοτε έχουν γίνει πολλές”, συνεχίζει.

“Αυτός ο κύκλος αγώνα που δώσαμε έκλεισε νικηφόρα, μαζί με τη λήξη της απεργίας πείνας του Αρίστου”, προσθέτει η Ευαγγελία.

“Η νίκη δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός ότι η Κοινότητα έγινε γνωστή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά με τη μαζικότητα που ο κόσμος πλαισίωσε τον αγώνα μας αποδεικνύοντας ότι ένας άλλος κόσμος είναι πραγματικότητα”, τονίζει.

“Καταφέραμε και καταρρίψαμε το αφήγημα της Περιφέρειας ότι τα σπίτια ήταν κενά. Αυτό έλεγε η προγραμματική τους σύμβαση. Αποδείξαμε λοιπόν ότι στα Προσφυγικά όχι απλώς υπάρχουν άνθρωποι, αλλά μία κοινότητα η οποία παράγει μεγάλο έργο και οι άνθρωποί της είναι έτοιμοι να την υπερασπιστούν ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή”, καταλήγει η Ευαγγελία.

H Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει παρέμβει 4 φορές στο Περιφερειακό Συμβούλιο κι έχει δύο επίσημα πρωτοκολλημένες αιτήσεις προς την Περιφέρεια Αττικής, ζητώντας να συζητηθεί το θέμα των Προσφυγικών εντός ημερήσιας διάταξης.

Μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει κάποια έγγραφη απάντηση.

[Η Περιφέρεια Αττικής δεν απάντησε σε καμία από τις ερωτήσεις που στείλαμε στο πλαίσιο του ρεπορτάζ].