Άγνωστες λέξεις: Άρθρο 27. Δίνει τη δυνατότητα στη FIFA να αναστείλει μερικώς ή ολικώς την ποινή ενός παίκτη. Μετά, η αναστολή αυτή ισχύει για τα επόμενα 1-4 χρόνια και η ποινή ενεργοποιείται σε περίπτωση “υποτροπής”. Για τον Balogun, αυτό θα ισχύει για 1 χρόνο.
Ποιο είναι το θέμα μας, όμως; Ότι ο Trump παρενέβη φανερά και δημόσια ώστε να μην ισχύσει η ποινή του Balogun και ο Infantino του έκανε το χατίρι. Ότι αυτή η ποινή μίας αγωνιστικής είναι αυτόματη όταν δίνεται κόκκινη κάρτα. Δηλαδή, δεν είναι ποινή που αποφασίστηκε σε κάποιο “δικαστήριο”. Επομένως, όπως εύλογα λέει και η βελγική ομοσπονδία, πώς γίνεται να αναστέλλεται μια “αυτόματη” ποινή; Η βελγική ομοσπονδία κολλάει επειδή οι ΗΠΑ παίζουν με το Βέλγιο για τους 16, και θα έχουν τον Balogun στη διάθεσή τους.
Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με τον Cristiano Ronaldo πριν το Mundial. Είχε δεχτεί κόκκινη κάρτα σε ένα ματς της Πορτογαλίας με την Ιρλανδία για τα προκριματικά του Mundial και, επειδή είχε ρίξει αγκωνιά, η ποινή που θα έπαιρνε κανονικά θα ήταν τρεις αγωνιστικές: μία για την αποβολή αυτόματα και δύο για την αγκωνιά. Αν ίσχυε αυτή η ποινή, ο Ronaldo δεν θα έπρεπε να παίξει σε ένα ματς της χώρας του για τα προκριματικά και στα δύο πρώτα για τους ομίλους του Mundial.
Παρενέβη, λοιπόν, η FIFA και έκανε χρήση του Άρθρου 27, με τη δικαιολογία ότι είναι η πρώτη κόκκινη που παίρνει ο Ronaldo στην καριέρα του με την Εθνική Πορτογαλίας και έτσι εξέτισε την (αυτόματη) ποινή 1 αγωνιστικής στα προκριματικά και αγωνίστηκε κανονικά στα 2 παιχνίδια της χώρας του στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Κι αυτή μια ομολογουμένως αμφιλεγόμενη απόφαση. Τίποτα δεν συγκρίνεται, όμως, με την απόφαση της FIFA για τον Balogun. Καμία έκπληξη, βέβαια.
Ο Infantino έχει καταφέρει να κάνει και χειρότερα. Με αποκορύφωμα, σε μια από τις αγαπημένες μου ειδήσεις για τη σεζόν 2025-2026, το ότι στην κλήρωση των ομίλων του Mundial, έδωσε (εφηύρε για την ακρίβεια) «βραβείο ειρήνης» στον Trump. Βραβείο ειρήνης, στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Στον Donald Trump. Τον άνθρωπο που με τις ευλογίες του συντελέστηκε η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ, που ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράν, που επιτίθεται σε πλοία στην Καραϊβική επειδή, χωρίς επίσημα στοιχεία, θεωρεί ότι πρόκειται για «ναρκοπλοία», σκοτώνοντας κόσμο.
Θεωρώ πως αυτό τον Mundial θα μείνει στην ιστορία. Όχι για τους σωστούς λόγους, αν και κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, αγωνιστικά είναι από τα πιο συναρπαστικά των τελευταίων χρόνων.
Που αμόλησε την ICE για να κυνηγήσει μετανάστες και να σκορπήσει τον τρόμο σε ολόκληρες γειτονιές. Που επιτέθηκε στη Βενεζουέλα και απήγαγε τον πρόεδρό της. Και που, τέλος πάντων, είναι το αντίθετο της έννοιας της «ειρήνης». Σε αυτόν τον άνθρωπο, ο Infantino έδωσε το βραβείο. Κι αυτό, επειδή δεν έγινε το χατήρι του και δεν πήρε το Νόμπελ Ειρήνης, οπότε κάτι έπρεπε να γίνει.
Τι όμορφο, όμως, που είναι, να έχεις ανθρώπους γύρω σου που σε στηρίζουν στα δύσκολα. Πρόθυμους να φάνε σφαίρα για εσένα. Infantino, μπορεί να σε κράζει όλο το (νοήμον) σύμπαν, και δικαίως, αλλά σε αυτές τις εποχές που ο ατομικισμός κυριαρχεί και η έννοια του συλλογικού έχει πάει περίπατο, εσύ αποδεικνύεις, σαν ένας σύγχρονος Σάντσο Πάντσα, ότι η φιλία τα νικάει όλα. Πλάι στον σύγχρονο Δον Κιχώτη, τον Trump, δίνετε τη δική σας μάχη κόντρα σε όλο το woke παγκοσμιοποιημένο σύστημα.
Γι’ αυτό και όταν τόλμησαν δημοσιογράφοι να ρωτήσουν τον Infantino αν προτίθεται να κάνει κάτι που ένας διαιτητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν κατάφερε να μπει στις ΗΠΑ, επειδή είναι μαύρος από τη Σομαλία, εεε συγγνώμη, επειδή είχε πρόβλημα η βίζα του, εκείνος έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. «Φτάνει λίγο ρε παιδιά με την αριστερίλα. Γιατί τόση τοξικότητα; Τόσα καλά πράγματα έχει κάνει ο Donald». Δεν είπε αυτό, αλλά αυτό εννοούσε.
Γενικώς, θεωρώ πως αυτό τον Mundial θα μείνει στην ιστορία. Όχι για τους σωστούς λόγους, αν και κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, αγωνιστικά είναι από τα πιο συναρπαστικά των τελευταίων χρόνων. Ας σταθούμε λίγο σε αυτό, πριν γκρινιάξω πάλι.
Αν και η αύξηση των ομάδων είναι κατά τη γνώμη μου μια κακή απόφαση, καθώς αύξησε κι άλλο τους αγώνες των ομάδων και την καταπόνηση των παικτών, τελικά έφερε στο προσκήνιο ομάδες που δεν θα ξέραμε ποτέ πώς παίζουν. Και μαζί με αυτές, έφερε και όμορφες ιστορίες. Αν δεν αυξάνονταν οι ομάδας, ίσως δεν θα μαθαίναμε ποτέ ότι το Πράσινο Ακρωτήρι, των σχεδόν 500.000 κατοίκων, είναι μια τόσο καλή ομάδα. Που έτυχε σε έναν πολύ δύσκολο όμιλο, με Ισπανία, Ουρουγουάη και Σαουδική Αραβία, και κατάφερε να προκριθεί, αντιμετώπισε μετά την κάτοχο του τροπαίου Αργεντινή στους 32 και πήγε το ματς στην παράταση, πριν τελικά αποκλειστεί με 3-2. Όλα αυτά, παίζοντας ανά διαστήματα και πολύ ωράιο ποδόσφαιρο.
Είναι, επίσης, σχεδόν όλοι οι superstar σε εξαιρετική κατάσταση. Ο Kylian Mbappé αποδεικνύει ότι είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου, ο Lionel Messi είναι απολαυστικός και συνεχίζει να επιβεβαιώνει όσους τον θεωρούν τον κορυφαίο όλων των εποχών, o Cristiano Ronaldo υπενθυμίζει ότι είναι ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών, η δυάδα Jude Bellingham και Harry Kane ετοιμάζεται να το «φέρει σπίτι», ο Erling Haaland συστήνεται σε όλους/ες, ως το το αντίπαλο δέος του Mbappé στη συζήτηση για τον κορυφαίο (όπως ήταν κάποτε το Messi – Ronaldo).
Βλέπουμε ωραίο ποδόσφαιρο, βλέπουμε και ομάδες όπως η Νορβηγία να παίζει ωραία μπάλα, να πετάει έξω μια Βραζιλία που δεν θυμίζει καθόλου Βραζίλια, αποφέροντας ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, βλέπουμε και το Μαρόκο να συνεχίζει να χώνεται ξανά σφήνα στις υπερδυνάμεις του παγκοσμίου κυπέλλου. Τα καμώματα του Μαρόκο στο Κόπα Άφρικα, πάντως, έφτασαν και ξεπέρασαν αυτά των Trump – Infantino.
Επιστρέφουμε, όμως, στη γκρίνια, ζητώντας προκαταβολικά συγγνώμη στους οπαδούς του No Politica. Δυστυχώς αυτό το Mundial δεν θα μείνει στην ιστορία για όλα τα παραπάνω. Θα μείνει στην ιστορία ως το Παγκόσμιο Κύπελλο των πανάκριβων εισιτηρίων, με τα γεμάτα (μεν) γήπεδα, αλλά με το πιο αντιποδοσφαιρικό κοινό. Που προσπαθούν να κάνουν το γνωστό κύμα (κάνοντας όλε) και οι μισοί/ές δεν ξέρουν να το κάνουν. Ή απλώς κρατάνε μόνιμα το κινητό στο χέρι και το χάνουν.
Αν δεν βλέπαμε με τα μάτια μας από την τηλεόραση ότι όντως είναι γεμάτα τα γήπεδα, θα νομίζαμε ότι είναι άδεια, από την έλλειψη συνθημάτων, έντονων αντιδράσεων, γηπεδικά πράγματα τέλος πάντων.
Μέσα σε όλα αυτό το ανεκδιήγητο cooling break ή hydration break ή διάλειμμα ενυδάτωσης, το οποίο συμβαίνει ακόμα και σε στιγμές που βρέχει ή που η οροφή του γηπέδου είναι κλειστή και η θερμοκρασία είναι φυσιολογική. Τα έχει πει πολύ εύστοχα η συναδέλφισσά μου, Πηνελόπη, σε σχετικό reel για το πώς έχει μετατραπεί αυτό το hydration break σε μια πολύ καλή ευκαιρία για έξτρα διαφημίσεις, οπότε καλύτερα να ανατρέξετε εκεί.
Έχουν γίνει κι άλλα, όμως, άκρως ρατσιστικά και θα καταλάβατε γιατί. Η εθνική του Ιράν είχε καταγγείλει ότι 15 μέλη της αποστολής δεν έλαβαν βίζα και ότι ανακλήθηκε η κατανομή εισιτηρίων για τους αγώνες της ομάδας τους στη φάση των ομίλων. Επίσης, η ομάδα έμενε στην Τιχουάνα στο Μεξικό, μπορούσε να εισέλθει στις ΗΠΑ μόνο τις μέρες των αγώνων και μετά γυρνούσε πάλι πίσω στην Τιχουάνα.
Λόγω και της επιθετικής συνοριακής πολιτικής του D. Trump, o Iρακινός παίκτης A. Hussein κρατήθηκε και ανακρίθηκε για σχεδόν 7 ώρες στο αεροδρόμιο.
Ο Ελβετός παίκτης Breel Embolo είχε θέμα με τη βίζα του και άργησε να ταξιδέψει. Ο Embolo είναι μαύρος. Το ίδιο συνέβη και σε μέλη της αποστολής της Ν. Αφρικής. Η αποστολή του Ουζμπεκιστάν, επίσης, ελέγχθηκε με σκύλους ανίχνευσης εκρηκτικών, τα μέλη της αποστολής της Σενεγάλης υποχρεώθηκαν να βγάλουν τα παπούτσια τους και υποβλήθηκαν σε πολύωρους ελέγχους, ενώ οι αιτήσεις για βίζα πολλών οπαδών π.χ. της Σκωτίας απορρίφθηκαν μετά την αγορά εισιτηρίων.
Αλλά δεν έχει σημασία, μωρέ. Τη μπαλίτσα μας εμείς. Μετά το Mundial του Κατάρ και την κελεμπία που φόρεσε το αγαπημένο παιδί της FIFA, ο Messi, παραλαμβάνοντας το τρόπαιο, τουλάχιστον χτίζεται μια παράδοση διαφθοράς, ρατσιστικών πολιτικών και ευτράπελων, στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ώστε να είμαστε σε μια εγγρήγορση. Gianni Infantino, Donald Trump, σας ευχαριστούμε.
Μπορεί και όχι, προχωράμε.
Γιατί Υπάρχουμε
