Οι γυναίκες είναι σπανιότερα δράστες από ό,τι θύματα ανθρωποκτονίας, έχοντας διαπράξει το 10% των ανθρωποκτονιών παγκοσμίως το 2021, αλλά όταν σκοτώνουν, σκοτώνουν συχνά σύντροφο ή μέλος της οικογένειας με ιστορικό κακοποίησης. Σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2021 στις υποθέσεις γυναικών που βρίσκονται σε θανατική ποινή για ανθρωποκτονία σε ΗΠΑ, Μαλάουι και Τανζανία και στις 70 υποθέσεις βρέθηκε ιστορικό κακοποίησης.
Η ΜΚΟ αναφέρει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι γυναίκες που διαπράττουν εγκλήματα σε συνθήκες κακοποίησης δεν δικάζονται δίκαια, καθώς οι δικηγόροι συχνά δεν γνωρίζουν πώς να χειριστούν τραύμα και κακοποίηση, τα νομικά συστήματα δεν λαμβάνουν υπόψη την ψυχολογική επίδραση της βίας, του εξαναγκασμού και τον εξουσιαστικού ελέγχου (coercive control), ενώ τα περισσότερα κράτη δεν διαθέτουν νομικούς μηχανισμούς που να αναγνωρίζουν το ιστορικό κακοποίησης ως ελαφρυντικό.
Και στις 70 υποθέσεις γυναικών σε θανατική ποινή για ανθρωποκτονία σε ΗΠΑ, Μαλάουι και Τανζανία που εξετάστηκαν, υπήρχε ιστορικό κακοποίησης.
Παρόλα αυτά διεθνώς υπάρχουν σημάδια προόοδου. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην υπόθεση της Sally Challen, η οποία σκότωσε τον άντρα της το 2011, έγινε για πρώτη φορά δεκτός ο όρος “εξουσιαστικός έλεγχος” αλλάζοντας την κατηγορία της από ανθρωποκτονία εκ προθέσεως σε εξ αμελείας και μειώνοντας την ποινή της.
Ακόμα το 2021, στην Κένυα, ένας δικαστής έκρινε ότι η Truphena Aswani ενήργησε σε αυτοάμυνα όταν σκότωσε τον σύζυγό της μετά από χρόνια βίαιης κακοποίησης, καταδικάζοντάς τη σε μία μέρα φυλάκισης.
Πηγή: Guardian
Γιατί Υπάρχουμε
